Wokół większości kontynentów rozciągają się płytkie morza, pokrywające obszary zwane szelfem kontynentalnym. Są to zanurzone części kontynentów. Łagodnie opadający szelf kończy się stromym skłonem kontynentalnym, opadającym ku głębinom. Dno głębokiego oceanu składa się z mulistych równin abisalnych oraz wielkich wulkanów, które mogą wystawać na powierzchnię morza jako wyspy. Na dnie występują także grzbiety śródoceaniczne, które są długimi podmorskimi łańcuchami górskimi. Pośrodku grzbietów biegną doliny dryftowe. Są to pęknięcia skorupy ziemskiej. Gdzie często zdarzają się trzęsienia ziemi. W strefach dryftowych naukowcy natrafili na tak zwane dymnice, czyli wyloty hydrotermalne: miejsca gdzie gorąca, bogata w substancje mineralne woda wydobywa się ze szczelin skalnych. Z minerałów osadzających się wokół wylotów tworzą się wysokie kominy, wokół których żyją osobliwe zwierzęta. Wzdłuż ryftów na powierzchnię wydostaje się też płynna lawa, która zastygając buduje nowe skały skorupy ziemskiej. Inna charakterystyczną cechą rzeźby dna są wielkie rowy oceaniczne, najgłębsze miejsca oceanów. Wybuch podwodnego wulkanu może zwiastować narodziny nowej wyspy, jeśli wyrzuci wystarczająco wiele stopionej skały.